ဘဝေနဟန္ တရားမွန္(၂၄)

ဘာေၾကာင့္ တရားအားမထုတ္ႏိုင္ရမလဲ?
ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ိဳ ျခင္းသည္ ေႏြမွာပြင့္ေသာ ပန္းႏွယ္ ႐ုတ္တရက္ ႏြမ္းေရာ္ သြားႏိုင္သည္။
အိုမင္းျခင္းကား မီးစြဲေသာ လယ္ကြင္းမ်ားပမာ   ခ်က္ခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ေလာင္ ကၽြမ္းသြားေပမည္။
ေလးခြထိ၍ အနာတရျဖစ္ရသည့္ ငွက္ငယ္အသြင္ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ အားအင္ဆုတ္ယုတ္ကာ နာမက်န္းျဖစ္မည္ကို မသိႏိုင္ၾက။ က်န္းမာ သန္စြမ္းခိုက္တြင္ နာဖ်ားမႈကို လုံးဝမစဥ္းစားတတ္ၾကေပ။ သို႔ေသာ္ နာမက်န္းျခင္းသည္ မိုးၾကိဳးပစ္သကဲ့သို ့လ်င္စြာအင္ႏွင့္အားႏွင့္
ေရာက္လာမည္ျဖစ္သည္။
ေသျခင္းတရားသည္ ေနာက္ဆုံးမီးေတာက္ျပီးလွ်င္ ကြယ္ေပ်ာက္
ရသည့္ ဆီခန္းေသာ မီးအိမ္ႏွင့္တူသည္။ ေနဝင္ခ်ိန္႐ွိ သစ္ပင္၏ အရိပ္ကဲ့သို ့မည္သည္ကမွ် ဟန္႔တား၍ မရ ေအာင္ ျမန္ဆန္စြာ 
ေပ်ာက္ကြယ္ေသဆုံးရမည္လည္းျဖစ္သည္။
ေမြးဖြားျခင္းႏွင့္ ေသဆုံးျခင္းတို႔သည္ ခုလာခုေပ်ာက္ျဖစ္သည္။ 
ေနထြက္ျခင္း၊ ေနဝင္ျခင္းတို႔ႏွင့္ အလားသ႑ာန္တူေၾကာင္း  
ျမတ္ဗုဒၶုက မိန္႔ၾကားခဲ့ဖူးသည္။
ဤကမၻာတြင္မည္သည့္အရာကိုမွ်  ျမဲသည္ဟူ၍  အာမ မခံႏိုင္ေခ်။
အို နာ ေသျခင္းတို႔သည္ ပါးစပ္ႏွင့္ လက္တို႔ကဲ့သို ့အခ်င္းခ်င္း အျမဲ
တမ္း ဆုံေတြ႔လ်က္႐ွိသည္။ ေသခ်ိန္တန္ေသာ္ တရားဓမၼမွအပ ကူညီႏိုင္သူ မ႐ွိေပ။
ဓမၼသည္ ေအာင္ႏိုင္ျခင္း၏ အေကာင္းဆုံး အရင္းအျမစ္ျဖစ္သည့္တိုင္ အားကိုးအားထားျပဳသူ ႐ွားပါးလွပါ၏။
ဤသည္မ်ားကို မွတ္သားရသည္႐ွိေသာ္ အဘယ္ေၾကာင့္ တရားအား မထုတ္ဘဲ ေနႏိုင္ပါမည္နည္း။
စာကိုး။ Dhammananda, K. Sri. Why Worry? 2001.
 
Posted by ေအးဆက္

ဓမၼသုတ (၃၁)

႐ႈမွတ္မႈ

တရားအားထုတ္သူ (ေယာဂီ)သည္ ေစ်းေရာင္းသူႏွင့္ တူ၏။ နည္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ မည္သူ႔ကိုမဆို လာဝယ္ လွ်င္ ေရာင္းခ် ရမည္ျဖစ္သည္။ တရားအားထုတ္စဥ္တြင္ ခႏၶာ ကိုယ္ နာက်င္ကိုက္ခဲလာျခင္းမ်ားသည္ ေစ်းလာဝယ္သည္ႏွင့္
တူသည္။ နည္းနည္းနာလွ်င္ နည္းနည္းလာဝယ္ျခင္းျဖစ္သည္။ မ်ားမ်ားနာလွ်င္ မ်ားမ်ားလာဝယ္ျခင္းျဖစ္သည္။
ေနာက္ထပ္ဝယ္ေအာင္ ျပံဳး၍ဆက္ဆံရမည္။ ေဖၚျပလာသည့္
တရားကို ႐ႈမွတ္ႏိုင္ရမည္။ သုိ႔မွသာ သတိ ဉာဏ္ ပညာ အား
ေကာင္းလာမည္ျဖစ္ သည္။ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဒုကၡကို ရန္မ လုပ္ပါႏွင့္။ ဒုကၡကို သိသည္ထက္ သိေနေအာင္ ႐ႈမွတ္ကာ ခႏၶာကိုယ္ကို ေျမၾကီးမျဖစ္မီ အသုံးခ် ၾကရမည္ ျဖစ္သည္။
ဇာေနယ်၊ ဘဒၵႏၲ (ျမစိမ္းေတာင္ဆရာေတာ္)။ ေသျခင္းတရား တရားေတာ္

တရား႐ွာ ေနာက္မက်ရာ

အေတာင္က်ိဳးေနေသာ ၾကိဳးၾကာငွက္အိုသည္ ငါးမ႐ွိသည့္ ႐ႊံ႕ညြံ အိုင္တြင္ ငယ္စဥ္က ငါးမ်ား ေကာက္ယူ စားေသာက္ခဲ့ရသည္ ကိုၾကံေတြးလ်က္မိႈင္ေတြေနသကဲ့သို ့ငယ္႐ြယ္စဥ္ကစီးပြားဥစၥာ
ေကာင္းစြာမ႐ွာခဲ့ သူသည္ မိမိေကာင္းစြာ စားဝတ္ေနထိုင္ ခဲ့ရ သည့္ ေ႐ွးျဖစ္မ်ားကို ေတြးကာ ညည္းတြားေနရတတ္သည္။
ပစ္မွတ္ကိုမထိဘဲ အ႐ွိန္လြန္ကာ ေျမမွာ က်ျပီး ေကာက္ယူျခင္း မ႐ွိေသာျမားသည္ ေဆြးျမည့္ပ်က္စီး သြားရေလ၏။
တတိယအ႐ြယ္က်မွ တရား႐ွာမည္ဟူ၍ ပထမႏွင့္ ဒုတိယ အ ႐ြယ္မွာ  ေပါ့ေပါ့ေနခဲ့ၾကသူမ်ားသည္လည္း လက္ေျခတို ့ မိမိ အလိုသို ့ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့သည့္ ကာယ ဉာဏ စြမ္းအားမ်ား မ႐ွိေတာ့ေသာ ဇရာအ႐ြယ္တြင္ တရားမ႐ွာႏိုင္၊ ဆုံး႐ႈံးၾကရ
ေပသည္။
ပညာသီဟာဘိဝံသ၊ အရွင္ (တရားဦးဓမၼစၾကာဆရာေတာ္)။ အခြင့္ေကာင္းကို မေ႐ွာင္လႊဲ
ပါႏွင့္ တရားေတာ္

Posted by ေအးဆက္

ဓမၼသုတ (၁၆)

ဆင္ငယ္နည္းတူ အားထုတ္မူ

ဆင္ငယ္ေလးသည္ၾကီးလာေလေလ တျဖည္းျဖည္း
ပိုမိုေလးလံေသာ ဝန္ကို မ ႏုိင္ေလေလျဖစ္သည္။
တရားအားထုတ္သူသည္လည္း ဇြဲလုံ ့လဝီရိယျဖင့္ တိုး၍တိုး၍ ရင့္သန္လာေအာင္ အားထုတ္ႏိုင္သည္ႏွင့္အမွ် တရားတိုးကာ ရည္မွန္းရာလမ္းဆုံးသို ့ေရာက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။
< ဦး ဝိမလ (မိုးကုတ္ဆရာေတာ္)။ ဝီရိယအကူအညီျဖင့္ သမာဓိပညာမဂၢင္ဆိုက္ေအာင္ ပြါးမ်ားနည္း တရားေတာ္ >

တရားအားထုတ္သူ၏ အလုပ္

အပင္စိုက္၊ ေရေလာင္း၊ ေပါင္းသင္ျခင္းသည္ စိုက္ပ်ိဳးသူ၏ အလုပ္ျဖစ္သည္။ အပြင့္ပြင့္ျခင္း၊ အသီးသီးျခင္းတို႔မွာ သူ႔ဘာသာျဖစ္လာလိမ့္မည္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတို ့ျဖစ္ခြင့္မေပးေသာအားျဖင့္ ပယ္ျခင္းသည္ တရားအားထုတ္သူ၏ အလုပ္ျဖစ္သည္။ ပယ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္ တရားရရွိမည္သာျဖစ္၏။
< ေဒါက္တာအ႐ွင္ ေဆကိႏၵ (ဓမၼဒူတ၊ ေမွာ္ဘီ)။ အစကသာၾကိဳသိခဲ့ရင္ တရားေတာ္ >

သိ ပယ္ ဆိုက္ ပြါး အေလးထား

ၾကက္မႀကီးသည္ ဥမွခ်က္ခ်င္း အေကာင္ငယ္ကေလးမ်ား
ေပါက္လို၍ မရ။
ဝပ္ျခင္း၊ ၾကက္ေငြ ့ေပးျခင္းႏွင့္ ၾကက္နံ ့ေပးျခင္းမ်ားကို
ျပဳလုပ္ရသည္။
တရားအားထုတ္သူမ်ားသည္လည္း သိ၊ ပယ္၊ ဆိုက္၊ ပြါး ကိစၥေလးရပ္ ျပဳလုပ္မွသာ တရားရႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။
< အရွင္ ပညာေဇာတ (ေတာင္စြန္း၊ ဓမၼဒူတ)။ လမ္းရွင္းေနမွ ႐ႈပြါးရ တရားေတာ္ >

အခ်ိန္လြန္မွ အားထုတ္မရ

အခ်ိန္လြန္မွ တရားအားထုတ္ျခင္းသည္ ခရမ္းသီးပိန္ကို ဓါးတုံးႏွင့္ လွီးသကဲ့သို ့ခရီးတြင္ျခင္း မရွိေခ်။
< အရွင္ ဇနကာဘိဝံသ (ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္)။ သိ ပယ္ ဆိုက္ ပြါး တရားေတာ္ >

Posted by ေအးဆက္